و از سوى سوم از نظر جسمانى نيز در شكنجه و عذابند ، و در بدترين جايگاه در آتش دوزخ ! سؤال در اينجا سؤال مهمى مطرح مىشود و آن اينكه : اگر خداوند وعده پيروزى پيامبران و مؤمنان را به صورت مؤكد داده ، پس چرا ما در طول تاريخ شاهد كشتار جمعى از پيامبران و مؤمنان به دست كفار بىايمان هستيم ؟ چرا گاه آنها شديدا در تنگنا واقع مىشدند ؟ و يا از نظر نظامى شاهد شكست بودند ؟ مگر وعده الهى تخلف پذير است ؟ ! پاسخ اين سؤال با توجه به يك نكته روشن مىشود ، و آن اينكه : مقياس سنجش بسيارى از مردم در ارزيابى مفهوم پيروزى بسيار محدود است ، آنها پيروزى را تنها در اين مىدانند كه انسان دشمن را به عقب براند و چند روزى حكومت را به دست گيرد . آنها پيروزى در هدف ، و برترى مكتب را به حساب نمىآورند ، آنها الگو شدن يك مجاهد شهيد را براى نسلهاى موجود و آينده در نظر نمىگيرند ، آنها عزت و سربلندى در نزد همه آزادگان جهان و جلب خشنودى و رضايت خدا را به هيچ مىانگارند . بديهى است در چنان ارزيابى محدودى اين ايراد پاسخ ندارد ، اما اگر ديد خود را وسيعتر و افق فكر خود را بازتر كنيم و ارزشهاى واقعى را در نظر بگيريم آن گاه به معنى عميق آيه پى خواهيم برد . « سيد قطب » در تفسير « فى ظلال » در اينجا سخنى دارد كه شاهد ارزنده اى بر اين مقصود است . او قهرمان ميدان كربلا حسين عزيز ع را مثال مىزند و چنين مىگويد :